نویسنده:

ناتالی داوزیکی

منبع:

واشنگتن‌ اگزمینر

مترجم:

سید طاهر مجاب – خبرگزاری دید

ایالات متحده فقط باید جنگ را بُن‌بست اعلان کند و منابع و جان نیروهای مان را برای یک روز هم که شده، نجات دهد. ما مطمئناً به تأیید طالبان یا هر کسی دیگر برای ترک افغانستان، نیاز نداریم. انتظار برای توافق صلح آرمانی و ایده‌ال، دستورالعملی برای جنگ بی‌پایان است.

حدود ۱۴ هزار سرباز امریکایی در فصل رخصتی‌های کریسمس از حضور در کنار فامیل‌های‌شان محروم ماندند. اما ممکن آن‌ها در ماه دسمبر آینده در کنار فامیل شان باشند. این امر شدنی خواهد بود، در صورتی که رهبران ما آن‌ها را از جنگ ناکام افغانستان به خانه آورند.
وضعیت فعلی امیدوارکننده نیست. در ۲۹ دسمبر شورای طالبان با آتش‌بس موقت در افغانستان موافقت كرد تا راه را برای مذاكرات صلح هموار كند، اما رهبر طالبان دیگر با این اقدام موافقت نكرده است. به نظر می‌رسد وی خیلی علاقمند صلح نیست. درست شب قبل از آن، طالبان مسئولیت حمله در شمال افغانستان را برعهده گرفتند که منجر به کشته شدن ۱۷ نظامی محلی این کشور شد.
مذاکره با تروریستان معمولاً بازی مجموع-صفر است و آن‌ها این را مانند هر کس دیگر می‌دانند. به همین دلیل انتظار برای توافق صادقانه صلح با طالبان همانند انتظار برای باران در بیابان است. متأسفانه، این استراتژییِ است که ایالات متحده بارها و بارها آن را امتحان کرده است.
پس از آن که رییس جمهور ترامپ نخستین‌بار در روز شکرگزاری به افغانستان سفر کرد، چشم‌انداز توافق صلح در افغانستان دوباره قوت گرفت. مذاکرات صلح قبلاً در ماه سپتمبر متوقف شده بود، هنگامی که ترامپ به دلیل حمله طالبان در کابل که یک امریکایی کشته شد، نشست مخفیانه کمپ دیوید را لغو کرد. اکنون، با حمایت رییس جمهور(ترامپ) زلمی خلیلزاد نماینده ما برای افغانستان تلاش‌های جدی را برای رسیدن به یک نتیجه‌گیری در پشت‌صحنه جنگ آغاز کرد، اما برنامه‌های او برای صلح بسیار شکننده است.
وقتی صحبت از ختم جنگ در افغانستان می‌شود، سیاست‌مداران همواره وعده‌های دروغین داده‌اند.
باراک اوباما رییس جمهور سابق امریکا وعده داد جنگ را در سال ۲۰۱۴ خاتمه می‌دهد، اما در سال ۲۰۱۶ شمار نیروها را افزایش داد. رییس جمهور ترامپ قبل از انتخابات بارها جنگ را هدر دادن زندگی، منابع و زمان توصیف می‌کرد. سال گذشته، او حتی وعده شگرف‌تری داد که همه سربازان را تا سال ۲۰۲۰ به خانه باز می‌گرداند.
در تلاش برای دستیابی به آن هدف بلند، ترامپ در نظر دارد خروج ۴ هزار سرباز را آغاز کند، اما این امر تاکنون عملی نشده است و بدتر از این، بعد از تماشای عدم بحث سیاست خارجی در جریان مناظرات دموکراتیک، به طرز دردناکی کاملاً واضح است که بحث خروج نیروها از افغانستان در قطب توتم برای دموکرات‌ها نیز پایین است.
این طور نباید باشد
سال گذشته، ۲۰ امریکایی در جریان عملیات‌های جنگی در افغانستان کشته شدند. این ممکن با توجه به شمار کل نیروها در آنجا کم به نظر رسد، اما در واقع این بیشترین تلفات از سال ۲۰۱۴ بدینسو است. به گزارش واشنگتن‌پست، از ۲۰۰۱ به این طرف، بیش از ۷۷۵ هزار سرباز امریکایی به افغانستان اعزام شده‌اند، بسیاری به طور تکراری. از این میان، ۲ هزار و۳۰۰ تن کشته و ۲۰ هزارو ۵۸۹ تن دیگر زخمی شده‌اند.
تلفات مردم محلی افغانستان را در این جنگ فراموش نکنیم.
طبق اسناد افغانستان که از سوی واشنگتن‌پست نشر شد، تخمین زده شده است که ۶۱ هزار و ۱۲۴ نیروی امنیتی افغانستان، ۴۳ هزار و ۷۴ غیرنظامی و ۴۲ هزار و ۱۰۰ شورشی طالب جان باخته‌اند. مردم افغانستان برای بازسازی این کشور جنگ‌زده نیاز به زمان دارند، اما بسیاری آن‌ها حتی یک زمان مشخص را نمی‌توانند به یاد بیاورند که با خود یا با یک قدرت خارجی در جنگ نبوده باشند.
افغانستان کشوری است که دهه‌ها با خود در جنگ بوده است و وضعیت با وجود تلاش‌های عالی ما بهتر نمی‌شود. ایالات متحده فقط باید جنگ را بُن‌بست اعلان کند و منابع و جان نیروهای مان را برای یک روز هم که شده، نجات دهد. ما مطمئناً به تأیید طالبان یا هر کسی دیگر برای ترک افغانستان، نیاز نداریم. انتظار برای توافق صلح آرمانی و ایده‌ال، دستورالعملی برای جنگ بی‌پایان است.
شاید قطعنامه سال نو ملت ما در شناخت نیروی نظامی امریکا پاسخی برای همه مشکلات در سراسر جهان نباشد. با تمرکز زمان و منابع روی مشکلاتی که ایالات متحده می‌تواند در واقع آن را حل کند، ما به تعهدات بی‌پایان کم‌تری مشغول خواهیم شد و خود را از موقعیتی که سال‌ها پیش باید ترک می‌کردیم، خارج خواهیم کرد. اما افغانستان مشکلی نیست که ما بتوانیم آن را برطرف کنیم و فقط اوضاع را بدتر می‌کنیم.
وقت آن است که بار و بستره خود را بسته کرده و خارج شویم.

کد خبر: 62243