نویسنده:

امیرآصف طیبی- خبرگزاری دید

چرا نگران توافق صلح ایالات متحده و طالبان هستیم؟ «ابهام» مهم‌ترین کلمه‌ای است که می‌تواند پاسخ این سئوال باشد. آنچه به عنوان گفت‌وگوهای صلح بین کاخ سفید و طالبان در جریان است، برای مردم افغانستان و نماینده رسمی این مردم(حکومت) روشن نیست.

یک بار دیگر زمزمه‌های توافق صلح بین امریکا و طالبان به گوش می‌رسد. سهیل شاهین سخنگوی دفتر سیاسی گروه طالبان در قطر گفته است که آن‌ها منتظر تعیین تاریخ برای امضای این توافقنامه هستند و امید دارند که این تاریخ به زودی معین گردد.
بدون تردید، صلح خوشنام‌ترین واژه برای هر شهروند افغانستان است؛ همه از شنیدن این واژه خوشحال می‌شوند، حتا اگر طرف صلح، طالبانی باشد که سال‌هاست علیه دولت و مردم افغانستان جنگیده باشند و هزاران شهروند کشور را قتل عام کرده باشند.
ما صلح می‌خواهیم، این تنها یک شعار نیست، بلکه حاضریم برای آن قربانی دهیم، اما صلح تحت چه شرایطی، این مهم است. صلحی که بتواند امنیت سراسری و پایدار بیاورد. شکی نیست زمانی صلح از چنین ویژگی برخوردار خواهد شد که دو طرف اصلی جنگ و متضررین اصلی خشونت‌ها در گفت‌وگوهای آن سهیم باشند و بتوانند خواست‌های خود را رو در رو مطرح کنند و به اساس خواست‌های دو طرف، توافق صورت گیرد. به عبارت دیگر، صلح پایدار زمانی دست یافتنی خواهد بود که با خواست مردم و مطابق توافق و اجماع ملی باشد.
اما چرا نگران توافق صلح ایالات متحده و طالبان هستیم؟ «ابهام» مهم‌ترین کلمه‌ای است که می‌تواند پاسخ این سئوال باشد. آنچه به عنوان گفت‌وگوهای صلح بین کاخ سفید و طالبان در جریان است، برای مردم افغانستان و نماینده رسمی این مردم(حکومت) روشن نیست.
سال‌هاست که برای برپایی نظام کنونی قربانی می‌دهیم و برای نهادینه شدن ارزش‌های حقوق بشری هزینه می‌پردازیم. نادیده گرفتن این ارزش‌ها و نظام در جریان گفت‌وگوها و در توافقنامه صلح، نه تنها به صلح و امنیت منجر نمی‌شود که خشونت و کشتار را تقویت خواهد کرد. صلحی که بر مبنای خواست شهروندان استوار نباشد، کاهش خشونت را به همراه نخواهد داشت.
سئوال این است که اگر طالبان صلح می‌خواهند؟ اگر طالبان خواهان ورود به پروسه سیاسی هستند؟ چرا با مردم مذاکره نمی‌کنند؟ چرا با کسانی گفت‌وگو نمی‌کنند که در نزدیک به دو دهه گذشته با آن‌ها جنگیده و با خشونت طلبی خود، شمار زیادی از وابستگانشان را قربانی کرده‌اند؟

کد خبر: 62168