نویسنده:

امیرآصف طیبی-خبرگزاری دید

پرسش این است که با وجود این همه آدرس برای مبارزه با حوادث اضطراری، چرا شهروندان مرگ را تجربه کنند؟ آیا پالیسی و سیاست مشخصی در این ادارات و نهادها تدوین نشده که بتواند از این پیش‌آمدهای ناگوار برای شهروندان جلوگیری کند؟

هوا سردتر و زندگی دشوارتر می‌شود؛ زندگی در هوای چندین درجه زیر صفر با امکانات صفر، باید هم ما را نگران کند. به اساس پیش‌بینی‌ها، در روزهای پیش‌رو هوا سردتر از این نیز خواهد شد و ما هم چاره‌ای نداریم جز نگرانی بیشتر؛ نگرانی از یخبندان و سوز و سرمای زمستان و در نهایت مرگ ناخواسته و اضطراری.
در روزهای گذشته که هنوز درجه سردی هوا به بالاترین حد(به اساس پیش‌بینی‌ها) نرسیده بود، تعدادی از شهروندان در ولایات گوناگون از جمله هرات و غزنی به مرگ اضطراری گرفتار شدند و جان‌شان را قربانی سهل‌انگاری و بی‌خیالی مسئولان نمودند.
سوز و سرمای زمستانی در افغانستان که قابل پیش‌بینی نیز می‌باشد، درحالی از شهروندان قربانی می‌گیرد که در ساختار حکومت، نهادها و ادارات مختلف سالانه مبالغ هنگفتی را به بهانه‌ مبارزه با این گونه مرگ‌ها از منابع داخلی و خارجی دریافت می‌کنند. «کمیته حالات اضطرار»، «کمیسیون عالی دولتی مبارزه با حوادث»، «وزارت دولت در امور رسیدگی به حوادث»، «اداره ملی آمادگی مبارزه با حوادث» و ده‌ها نهاد و نام دیگر که مسئولیت کمک به شهروندان را در شرایط سخت زندگی بر عهده دارند، از جمله این ادارات هستند.
پرسش این است که با وجود این همه آدرس برای مبارزه با حوادث اضطراری، چرا شهروندان مرگ را تجربه کنند؟ آیا پالیسی و سیاست مشخصی در این ادارات و نهادها تدوین نشده که بتواند از این پیش‌آمدهای ناگوار برای شهروندان جلوگیری کند؟ درحالی که بسیاری از این حوادث با توجه به شرایط خاص کشور، از قبل قابل پیش‌بینی و جلوگیری هستند، آیا نهادهای مذکور توان پیش‌بینی آن‌ها را ندارند؟
به نظر می‌رسد که سهل‌انگاری و بی‌خیالی در این ادارات بیداد می‌کند و ادارات مسئول در واقع با این سهل‌انگاری شان، با جان شهروندان بازی می‌کنند. شرایط افغانستان به گونه‌ای است که می‌توان گفت بسیاری از این‌گونه رخدادها، به خصوص در مناطق کوهستانی کشور، در حد شرایط طبیعی قابل دسته بندی است و باید پیش از پیش برای مقابله با آن برنامه‌ریزی شود و اقدامات عملی لازم برای جلوگیری از آن روی دست گرفته شود.
اما نه تنها مسئولان در تدوین سیاست‌های عملی‌شان این فوریت را در نظر نمی‌گیرند که حتا در جریان وقوع حوادث نیز برای حل فوری آن اقدامات عاجل نمی‌کنند. همین سیاست بی‌خیالی باعث شده که هرساله پس از وقوع حوادث مرگبار، شروع به روضه خوانی کنیم و با ابراز تاسف، نبود امکانات را بهانه کنیم و یا حتا خود شهروندان را در وقوع این رویدادها مقصر بدانیم.

کد خبر: 62129